AZ van A tot Z: is de terugkeer van Clasie een voordeel voor NEC?
In dit artikel:
NEC en AZ staan tegenover elkaar in de bekerfinale; NEC won dit seizoen al twee keer van AZ. Waar NEC onder Dick Schreuder doorgaans voorspelbaar én effectief is met een 3-4-2-1 en een constante hoge pressie, is AZ onder interim-trainer Lee-Roy Echteld veel minder eenduidig. Echteld, die in januari Maarten Martens opvolgde, varieert geregeld in formatie doordat blessures en het zoeken naar balans de ploeg kenmerken.
In de recente confrontatie in Alkmaar bleek vooral het middenveld van AZ kwetsbaar: zonder vaste schakels als Kees Smit en Sven Mijnans werd AZ overklast door NEC-spelmakers; Kodai Sano en Darko Nejasmic namen het initiatief, Tjaronn Chery zakte slim uit en de rechterflank (met Alexandre Penetra op rechtsachter) had geen antwoord op de diepgang van Basar Onal. Daardoor kwam AZ vaak met een numerieke achterstand op eigen helft en verloor grip op NEC’s pressie.
Echteld heeft grofweg drie tactische keuzes richting de bekerfinale. Optie één is spiegelen: één-op-één over het veld spelen en hopen dat individuele kwaliteit het verschil maakt — riskant tegen NEC’s fysiek en omschakelkracht. Optie twee, al vaker toegepast bij afwezigheid van Clasie/Koopmeiners, is een 5-2-3-achtige opstelling met drie centrumverdedigers en twee wingbacks die ook naar binnen trekken om het middenveld te versterken; dat creëert meer evenwicht tegen NEC. De meest waarschijnlijke derde optie is het laten terugzakken van een controlerende middenvelder (Jordy Clasie) tussen de centrale verdedigers om defensieve overmacht te vormen — mits Clasie fit genoeg is. In Nijmegen eerder dit seizoen werd Clasie zelf overrompeld en kreeg hij twee gele kaarten; hij is meer gewend het spel te dicteren dan constant reactief te verdedigen.
Voor NEC ligt de sleutel in het weer onder druk zetten van het AZ-middenveld en het exploiteren van de flankinstabiliteit. Voor AZ draait alles om de keuze van Echteld en de beschikbaarheid en vorm van controlerende spelers als Clasie en Koopmeiners; zonder hen lijkt een conventionele 4-2-3-1 nog eens een groot risico.