Gastcolumn: Einde aan een intergenerationeel bekertrauma 

In dit artikel:

Dennis Arns beschrijft in een persoonlijke gastcolumn hoe een verloren bekerfinale op 21 mei 2000 hem als tienjarige in Nijmegen diep raakte. Hij schetst vlotte, zintuiglijke scènes: de huiskamer van opa en oma aan de Nieuwe Nonnendaalseweg, het geluid van een Panasonic-beeldbuis, de geur van Peter Stuyvesant-sigaretten en een bord rollade met gebakken aardappelen. Die middag verloor NEC de finale; zijn meest pregnante herinneringen zijn het doelpunt van Bob Peeters (en diens latere transfer), de penalty van Van der Leur en vooral het intense verdriet — hij lag minutenlang huilend onder de eiken salontafel terwijl zijn zus Pokemon op de televisie zette, wat de wond alleen maar dieper maakte.

Arns breidt die persoonlijke herinnering uit tot een collectief NEC-trauma: elke generatie supporters draagt zijn eigen pijnlijke bekermoment bij zich — nederlagen tegen NAC, Ajax en Feyenoord, de pijnlijke exits met namen als Sije Visser en Frans Janssen, en recente teleurstellingen zoals een afgekeurd doelpunt van Tjaronn Chery. Dat kleine, knagende gevoel in de buik leeft door bij elke nieuwe finale.

Dit jaar schrijft hij, doet zich eindelijk de kans voor om dat erfgoed van teleurstelling voorgoed te doorbreken. NEC is volgens hem sterker en aantrekkelijker dan ooit; de sfeer in de stad is hoopvol maar maakt hem ook nerveus. Het maakt hem niet uit hoe de overwinning tot stand komt — met sprankelend spel of door strijd en vuilwerk — zolang Tjaronn Chery uiteindelijk de trofee, de zogenaamde “Dennenappel”, mag optillen en daarmee meerdere generaties supporters kan bevrijden van hun collectieve verdriet.

De column sluit met een kort, juichend slotbeeld: op 19 april 2026, in een verweerd Rotterdamse stadion, met 17.000 Nijmegenaren die zingen, de geur van goedkoop bier en lauwe friet, vieren ze de overwinning en is die oude last eindelijk opgeheven.